براي تو كه فصل سبز سرنوشتي ، براي تو اي سنگ صبور.

مي خواهم در هر دفتر سياه مشقم يادي از تو داشته باشم كه نوشته هاي پاييزي ام با تو بهار شود.

هربار شكوفه دهد و هر دفعه سطر سطر دفترم را خوشبو كند.

مي خواهم باور كني كه امشب تصميم دارم شبنم خوبي هايت را بشمارم.

خوبي هايي كه شايد تو تنها وارث و بازمانده ي آني ، خوبي هايي كه در عصر دود و آهن و

كامپيوتر آنقدر فشرده شدند كه از ياد رفته اند ، اما هنوز در مردمك چشمت ذخيره اش كرده اي.

((خوبي)) اين تنها واژه ايست كه تو خوب مي شناسي اش و مي خواهي امانت دارش باشي.

حق يارت كه از نسل رنگين كمان عشقي در آسمان نور ، اي كاش يك بار ديگر طلوع

مي كردي ، تا من هم از پرتو هاي نورت روشني گيرم .

كاش بتوانم همه چيز را خوب و زيبا ببينم ، زيرا زندگي در كنار همه ي زشتي هايش

با تو زيباست و من مي خواهم در كنار تو

دل را با خوبي ها و زيبايي ها به هم ببافم

تا فرداي قيامت در برابر عشق سر بلند باشم.

امشب هم بيا و ياري ام كن و مثل نا بينايي كه براي گذرش از خيابان دستش را مي گيري

دستم را بگير و به خيابان مهر ببر

من هم قول مي دهم پا به پاي تو قدم بردارم

و تا آخرين پل زير گذر عمر با تو باشم

شايد بتوانم دو شاخه از خوبي هايت را كه صداقت و صبوري است

را در باغچه ي كوچك دلم بنشانم ، بلكه من هم در كنار تو كمي خوب باشم

به اميد مشق بعدي و نوشتن چند سطر ديگر از تو اي خلاصه ي همه ي خوبي ها